Stożek rogówki dotyka około jedną na tysiąc osób. Jest to choroba, która zazwyczaj zostaje rozpoznana w wieku dorastania i najsilniej rozwija się pomiędzy 20. a 30. rokiem życia. Z czym wiąże się stożek rogówki? Jak sama nazwa wskazuje, mówimy o zmianach w strukturze rogówki, która ulega ścieńczeniu i nadmiernemu uwypukleniu. W rezultacie przybiera ona odbiegający od normalnego stożkowaty kształt.

Zmiany w budowie rogówki doprowadzają do zaburzeń wzroku, a postępująca krótkowzroczność i astygmatyzm to tylko niektóre z następstw.

Rogówka – budowa i funkcje

Rogówka jako zewnętrzna struktura gałki ocznej skupia promienie świetlne i pełni funkcję ochronną. Jest to silnie unerwiona część ludzkiego ciała, która nie posiada naczyń krwionośnych, zachowując dzięki temu przejrzystość. Ta delikatna tkanka ma średnicę równą około 1 cm - zarówno w pionie, jak i w poziomie. Maleńka rogówka substancje odżywcze czerpie z filmu łzowego i cieczy wodnistej. Mimo niewielkich rozmiarów, zaburzenia w jej rozwoju mają ogromny wpływ na funkcjonowanie całego narządu wzroku. Rogówka odpowiedzialna jest bowiem za około 2/3 mocy łamiącej układu optycznego oka (ok. 42 Dioptrii).

Stożek rogówki – objawy

Wśród objawów choroby mogą pojawić się:
  • swędzenie i zaczerwienienie oczu,
  • fotofobia - nadwrażliwość na światło,
  • postępujące pogorszenie wzroku,
  • efekt/objaw halo wokół źródła światła,
  • rozmywanie się obrazu - poliopia jednooczna (widzenie mnogie),
  • gorsze od dziennego widzenie nocne.
  • Stożek rogówki – leczenie

    Istnieje kilka sposobów na zahamowanie postępu choroby, lub jej całkowite wyleczenie. Jedną z nich jest keratoplastyka, czyli przeszczep rogówki. Kolejną metodą jest wykorzystanie pierścieni śródrogówkowych. Najnowocześniejsza metoda zachamowująca rozwój choroby stożka rogówki wykorzystuje włókna kolagenowe. Czytaj dalej i dowiedz się więcej na temat leczenia.

    Przeszczep rogówki

    Zabieg ten polega na zastąpieniu patologicznie zmienionej tkanki rogówkowej chorego (biorcy) zdrową rogówką pobraną od dawcy. Jest to operacja, którą przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym lub miejscowym. Co następuje po niej? Po zabiegu rogówka potrzebuje czasu (kilka miesięcy), by zrosnąć się i nabrać prawidłowego kształtu. Jeśli przeszczep się przyjmie po kilku miesiącach pacjent odzyska pełną ostrość widzenia.

    Pierścienie śródrogówkowe

    Drugim sposobem leczenia stożka rogówki są pierścienie śródrogówkowe, czyli tzw. Intacs. Są to cienkie, łukowate implanty, które wszczepia się choremu przez niewielkie nacięcia na brzegu rogówki. Ich lecznicze działanie polega na wywieraniu nacisku na krzywiznę rogówki i spłaszczaniu wierzchołka stożka. W ten sposób pierścienie śródrogówkowe przywracają mu naturalny kształt.

    Sieciowanie włókien kolagenowych rogówki (CXL)

    W ostatnim czasie opracowano kolejną metodę leczenia stożka rogówki – sieciowanie włókien kolagenowych rogówki (CXL). Jest to rozwiązanie, o którym warto wspomnieć  mimo, że terapia ta jedynie hamuje rozwój choroby, a nie leczy jej całkowicie. Jej punktem wyjścia jest wiedza na temat wiązań poprzecznych pomiędzy włóknami kolagenowymi rogówki i fakt, że utrzymują one rogówkę we właściwym położeniu. Zabieg zwany po angielsku Corneal cross-linking polega na stworzeniu licznych wiązań krzyżowych pomiędzy włóknami kolagenu, a tym samym zahamowaniu rozwoju choroby.